Γιορτές, επέτειοι και πανηγύρια

Posted by Stratilio Stratilio
Options

Του Αριστειδη Χατζη*,Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Εμείς οι Ελληνες, παραδοσιακά, οργανώνουμε τις καλύτερες γιορτές, ιδίως όταν πρόκειται να τιμήσουμε κάποια σημαντική επέτειο.

Για παράδειγμα, δεν νομίζω πουθενά στον κόσμο να γιορτάστηκε με περισσότερο εντυπωσιακό τρόπο η επέτειος της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου απ’ ό,τι στην Ελλάδα. Μία εκδήλωση που οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας περιείχε το καλύτερο χάπενινγκ. Μόλις έφτασαν οι ομιλητές και το κοινό στο χώρο της εκδήλωσης, βρήκαν μπροστά τους ένα... τείχος! Το τείχος το είχαν φτιάξει με τα σώματά τους μέλη του ΚΚΕ που γιόρταζαν και αυτά με τον τρόπο τους την επέτειο απαγορεύοντας την πραγματοποίηση της εκδήλωσης. Αλλωστε, η κ. Παπαρήγα το είπε καθαρά: «Η ροή της ιστορίας δεν μπορεί να σταματήσει και αργά ή γρήγορα η επικαιρότητα του σοσιαλισμού θα γίνει πραγματικότητα».

Το χάπενινγκ για την επέτειο του Πολυτεχνείου δεν ήταν τόσο πρωτότυπο, αλλά νομίζω ότι ήταν το ίδιο εντυπωσιακό. Σε εκδήλωση που οργανώθηκε από φοιτητές της Νομικής Αθηνών (δηλαδή εκεί απ’ όπου ξεκίνησε η φοιτητική εξέγερση του 1973) εισέβαλε μια «Ομάδα Συντρόφων» η οποία διέλυσε την εκδήλωση, προπηλάκισε έναν από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου του 1973 και έριξε αυγά σε δημοσιογράφο που υπερασπίζεται συστηματικά το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου (τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ο ίδιος δημοσιογράφος είχε υπερασπιστεί την ανοχή των πρυτανικών αρχών του ΕΜΠ προς το Indymedia). Το χάπενινγκ ενθουσίασε το ίδιο τους αριστεριστές του Indymedia και τους bloggers της Χρυσής Αυγής. Οι εθνικές επέτειοι πάντα μας ενώνουν…

Επειδή, λοιπόν, μας αρέσουν πολύ οι επέτειοι και πάντα περνάμε καλά με τους εορτασμούς, είπαμε να φτιάξουμε άλλη μία επέτειο που να τιμά μια παράλογη δολοφονία και μια παράλογη καταστροφή. Ενα παιδί δολοφονήθηκε πριν από ένα χρόνο από κάποιον που είχε καθήκον να το προστατεύει. Η δολοφονία εκείνη (και όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν) αποτέλεσε ένα ακόμα παράδειγμα του τι σημαίνει ανεξέλεγκτη βία, αυθαιρεσία, έλλειψη ανοχής, ανορθολογισμός, απουσία του κράτους δικαίου. Αυτή τη φορά ξεπεράσαμε τον εαυτό μας. Τα χάπενινγκ ήταν βίαια και εντυπωσιακά: δάρθηκε ο Πρύτανης, εξευτελίστηκε το άσυλο, οι δελτάδες έπαιζαν συγκρουόμενα με τους διαδηλωτές, ενώ τα ΜΑΤ έπιαναν φοιτητές με πυτζάμες και τους χάριζαν σακίδια.

Επειτα από τόσες γιορτές και πανηγύρια συζητάμε πλέον όλοι για το άσυλο. Προφανώς, πάλι κάτι θα θέλουμε να τιμήσουμε και νομίζω ότι βρήκα τι είναι αυτό:

Στη διάρκεια της Χούντας, αν ήσουν ακαδημαϊκός, λογοτέχνης, συγγραφέας, δημοσιογράφος, άνθρωπος του πνεύματος ή απλός πολίτης και αποφάσιζες να υπερασπιστείς την ελευθερία του λόγου και τη δημοκρατία και ασκούσες κριτική στη βία, στην αυθαιρεσία, στη λογοκρισία και στον φασισμό ήσουν για ένα πράγμα απόλυτα σίγουρος. Σύντομα θα εμφανίζονταν οι ασφαλίτες και δεν θα υπήρχε κανείς να σε προστατεύσει. Εάν τα έκανες όλα αυτά μέσα στο πανεπιστήμιο, κινδύνευες ακόμα περισσότερο καθώς ήσουν εκτεθειμένος απέναντι σε όλους σε ένα χώρο που από τη φύση του είναι ανοιχτός.

Πώς θα μπορούσαμε να τιμήσουμε καλύτερα λοιπόν αυτή την περίοδο βίας μέσα στο πανεπιστήμιο από το να διατηρήσουμε το σημερινό άσυλο της βίας; Είναι δυνατόν να επιτρέψουμε να υπάρχει ένα ανοιχτό, ελεύθερο, δημοκρατικό πανεπιστήμιο όπου ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει την άποψή του, ενώ οι ιδέες και οι άνθρωποι θα κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα σ’ αυτό, χωρίς φόβο και χωρίς απειλή βίας; Οχι, αυτό δεν είναι ανεκτό!

Αλλωστε, μου φαίνεται εύλογο. Το τανκ που μπήκε στο πανεπιστήμιο τον Νοέμβριο του 1973 δεν νομίζω να ξαναβγήκε ποτέ.

* Ο κ. Αριστείδης Χατζής είναι Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.